Bugün 29 Mart 2009, Pazar… Oy kullanmanın bir vatandaşlık bilinci olduğunu idrak ederek ve mahallede oy kullanacağımız okulun (Bursa Peyami Safa İlköğretim Okulu) “rampalı ve asansörlü” yeni binasında oy kullanmak üzere erkenden okula gittik...

Fakat okula vardığımızda İlçe Seçim Kurulu’nun oy sandıklarını, bu yeni ve benim gibi tekerlekli sandalye kullananların da rahatlıkla girebilecekleri bu yeni binaya değil de eski ve birinci katına ulaşmak için dahi merdiven tırmanmayı gerektiren eski binaya koyduklarını gördük.

Okul görevlililerinin yardımıyla tekerlekli sandalyemle merdivenleri tırmandım. Bu geliştiği ve değiştiği ifade edilen ülkemin gelişmiş ama değişmemiş şehrinden alışmak zorunda olmadığımızı ümid ettiğim kötü bir manzaraydı… Bir tekerlekli sandalye, üstünde ben ve beni sandalyemle taşıyan insanlar…

İlk oyumu on beş sene önce kullanan biri olarak “birilerine teslim olarak çağ atlama” palavraları ile hep aynı şeyleri yaşamaktan usandım.

Hadi daha önce “imkânlar” belliydi, şimdi uygun bina varken eski binada ısrar neden? Peki, oy kullanacağım sandık, tesadüfen ilk katta olmasaydı, bu asansörsüz binada ben nasıl sandığıma ulaşacaktım?

Ben ne zaman akülü sandalyeme binip kendi başıma her yere girip çıkabileceğim, her işimi görebileceğim?

Koyduğu kurallara devlet uymazsa “7 yılda şehirleri engellilere uygun hale getirme” garantisini kim yerine getirecek? Kanunda böyle yazmıyor mu? Ben mi yanlış biliyorum yoksa?

Kolaycılığa, “taşırız, taşıtırız; ne var yani” zihniyetine alışmış insanların, engellileri de düşünmeleri gereği, kanunla bile sağlanamıyorsa, hele ki bu insanlar, bu tür kilit noktalarda çoğu zaman kişisel ihtiraslarla ve liyakate bakılmadan yer bulabiliyorlarsa vay halimize demek geçti içimden…

Bu duygularla oyumu verirken, seçimin ülkemize hayırlı olmasını diledim.

Olur mu dersiniz?