Herkesin yüreğinde bir “sen” vardır bilirsin,
Hasretin ülkesinden dönmeyip özlenirsin.
Varılmayan ne kadar menzil varsa hayatta
Ruhunda hayat bulur ve sonra gizlenirsin…

Seni arar her daim, sevenler sevdiğinde,
Seni söyler şarkılar, ah, bir an güldüğünde.
Yorgun yüzler şehrinden, hüzünle döndüğünde,
Dillerde yarım kalmış birkaç mısra şiirsin…

Asırlardır bu şiir, yazılır da yazılır,
Aşığın gözlerinden birkaç damla süzülür.
Sonra kervan umutla tekrar yola düzülür,
Sen asla varılmayan o tılsımlı şehirsin.

Ben o şehrin yıllardır izini sürmedeyim.
Bırak ta bulup bulup o şehri kaybedeyim.